Kisha zene vend ne fundin e autobusit. Vendi ishte і ngritur kështu që më dukej vetja si në “presidium”. Në stacion hipi një djalë me çantën hedhur në shpinë dhe erdhi e u ul në anën tjetër të presidiumit, duke vendosur një këmbemi sedile dhe tjetrën në një të dalë të autobusit.
Dashke gjithë autobusin për vete,-і thash. Ai і mblodhi këmbët dhe tha diçka nepër dhëmbë.
Pse nuk qenke në shkollë?
Me është ngjit matematika dhe do të më prishi mesataren. Sot do më ngrinte me siguri, prandaj і bëra bisht dhe і ika.
Po në shtëpi nuk të thonë gjë?
Tashti nuk kam njeri në shtëpi, pastaj dal e kur të kthehem do të jetë orari і mbarimit të shkollës.
Ku banon ?
Ja në stacionin tjetër. Po ti këtej banon?
Jo, por do të shkoj në një zyrë...
Kur arritëm tek stacioni zbritem të dy.
Ke kohë të pimë ndonjë kafe?- e pyes.
Po deshe shkojmë e pimë tek unë... Kështu shkuam. Shtëpia kishte një korridor të errët. Ashansori nuk punonte. U ngjitëm ne katin e tretë. Ai e hapi derën me shpejtësi dhe për pak u gjendëm brenda. Ai e mbylli derën dhe po e tundte çelsin në dorë sikur nuk dinte çfarë të bënte. Në dhomë ai e hodhi mbi tavolinë dhe u afrua tek stufa me gaz për të bërë kafet.
Lere kafen! – і them. –Eja ulu të bisedojmë pak se edhe unë nuk kam shumë kohë.
Ai u afrua. Kishte ulur kokën sikur nuk dinte si të vepronte. Shiko Lale. Gjysma e mijës pesëqind. Në se nuk do ndahemi si miq dhe unë iki.
Ai ngriti kokën dhe tha menjëherë: jo,jo. Unë mezi kam pritur këtë rast.
Ke qejf?
Unë vdes për .... Per te lexuar te plote kete tregim duhet te jeni anetar i regjistruar
Furnizues RSS për komentet
adelina gashi
tha:
| < Mbas | Tjetri > |
|---|
ju ftojme qe prej dates dt 22 Maj deri ne naten finale 26/05/12 te shohim live ne monitorin e madh (dhe perse jo ndoshta ne oborr po na la koha)...